دلم مثل دلت خون شقايق چشم‌هام درياي بارون شقايق مثل مردن مي‌مونه دل بريدن ولي دل بستن آسونه شقايق شقايق درد من يكي دوتا نيست آخه درد من از بيگانه‌ها نيست كسي خشكيده خون من رو دستهاش كه حتي يك نفس از من جدا نيست شقايق واي شقـــايق گـل هميشه عاشـــق شقايق اينجا من خيلي غريبم آخه اينجا كسي عاشق نمي‌شه عزاي عشق غصه‌ا‌ش جنس كوهه ‌دل ويرون من از جنس شيشه شقايق آخرين عاشق تو بودي تو مردي و پس از تو عاشقي مرد تو رو آخر سراب و عشق و حسرت ته گلخونه‌هاي بي‌كسي برد شقايق واي شقـــايق گـل هميشه عاشـــق دويديم دويديم و دويـــديم به شب‌هاي پُر از قصه رسيديم گره زد سرنوشتهامون رو تقديـــر ولي ما عاقبت از هم بريديـــم شقايق جاي تو دشت خدا بود نه تو گلدون نه توي قصه‌ها بود حالا از تو فقط اين مونده باقي كه سالار تموم عاشق‌هايي شقايق واي شقـــايق گـل هميشه عاشـــق شقايق واي شقـــايق گـل هميشه عاشـــق شقايق واي شقـــايق گـل هميشه عاشـــق

سلام به کسی که خیلی دوستش دارم می دونم که الان داری این متنو می خونی می خوام یه چیزی

واست ذارم که باور کنی چقدر دوستت دارم

!.!.!.!.!.! عشق!.!.!.!.!.!
«هميشه همين گونه بوده است»
هميشه اين گونه بوده است : کسي را که خيلي دوست داري زود از
 دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني. پيش از آنکه تمام
 حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت
 را به او نشان بدهي مثل پروانه اي زيبا بال ميگيرد
 و دور مي شود ، فکر مي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين به دور خود
مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي
. هميشه اين گونه بوده است : کسي که از ديدنش
سير نشده اي زود از دنياي
تو ميرود ، وقتي به خودت مي آيي که حتي ردي از او

در خيابان نيست فکر مي کردي ميتواني با او به همه باغها سر بزني ، هنوز
 روزهاي زيادي بايد با او به تماشاي موجها مي رفتي ، هنوز
 ساعتهاي صميمانه اي بايد با او اشک مي ريختي
 هميشه اين گونه بوده است :
 وقتي از هر روزي بيشتر به او نياز داري ،
 وقتي هنوز پيراهن خوشبختي
 را کا ملا بر تن نکرده اي ، وقتي هنوز ترانه هاي عاشقي
 را تا آخر با او نخوانده اي نا با ورانه او را در کنارت
نمي بيني ، فکر مي کردي دست در دست او
خنده کنان به آن سوي نرده هاي
آسمان خواهي
رفت تا دامنت را از بوسه و نور پرکند . هميشه اين گونه بوده است :
او که ميرود ، او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي که
نام روزها را فراموش ميکني ، از عقربه هاي ساعت
ميگريزي و هيچ فرشته اي به خوابت
نمي آيد راستي اگر هنوز او نرفته ؛ اگر هنوز باد همه شمعهايت
را خاموش نکرده ؛ اگر هنوز مي تواني برايش يک گل بفرستي و
غزلي از حافظ بخواني پس قدر تک تک نفسهايش را بدان ...
خوش باشيد يا حق